Het vermogen van Annemiek van Vleuten: winnen in een sport die pas net betaalt

In 2019 zei de beste wielrenster ter wereld iets opvallends: hoger prijzengeld was voor haar niet de prioriteit. Annemiek van Vleuten won op dat moment zowat alles wat er te winnen viel, maar ze vond dat het vrouwenwielrennen eerst iets anders nodig had, namelijk een fatsoenlijk minimumloon voor het hele peloton.

Dat zegt veel over hoe geld werkt in haar sport, en over haarzelf. Want hoe rijk is Annemiek van Vleuten eigenlijk? Een precies bedrag valt er niet op te plakken, en dat heeft een goede reden. In deze blog lees je waar het geld van een topwielrenster vandaan komt, van haar ploegsalaris en sponsors tot de professionalisering die ze zelf mee hielp afdwingen.

Inhoudsopgave

1. Valt er een bedrag op te plakken?
2. De laatbloeier die de wereld versloeg
3. Wat verdient een topwielrenster?
4. De strijd om het minimumloon
5. Sponsors en het merk Van Vleuten
6. Wat ondernemers van Annemiek van Vleuten kunnen leren

Valt er een bedrag op te plakken?

Een precies cijfer voor het vermogen van Annemiek van Vleuten noemen kan niemand, en dat komt niet doordat ze het verstopt. Topsporters publiceren simpelweg geen jaarcijfers, en de schattingen die online rondgaan lopen daardoor uiteen zonder dat er een officieel getal onder ligt.

We kunnen wél iets anders doen: uitpluizen hoe het geld bij een topwielrenster als Van Vleuten binnenkomt. En dat zit anders in elkaar dan bij een topvoetballer, maar ook anders dan bij een mannelijke wielrenner. Haar inkomsten kwamen niet uit gigantische prijzenpotten, maar vooral uit haar ploegsalaris en uit sponsors, in een sport die pas tijdens haar loopbaan echt begon te betalen.

Juist dat maakt haar geval interessant. Van Vleuten was jarenlang de allerbeste in het vrouwenwielrennen, precies in de periode dat die sport zich van semiprof naar volwaardig beroep ontwikkelde. Haar vermogen is daarmee niet één grote jackpot, maar de optelsom van ruim tien jaar aan de top, opgebouwd in de jaren dat er eindelijk een fatsoenlijk inkomen te verdienen viel.

De laatbloeier die de wereld versloeg

Wat het verhaal van Van Vleuten bijzonder maakt, is dat ze laat begon. Waar veel toppers als tiener al doorbreken, werd zij pas in 2010 fulltime prof, ruim in de twintig. Haar beste jaren kwamen daarna nog veel later: ze domineerde het vrouwenwielrennen toen ze al ver in de dertig was, een leeftijd waarop de meeste sporters allang zijn gestopt.

En die dominantie was er niet zomaar een. Ze won olympisch goud op de tijdrit in Tokio en pakte daar ook zilver op de wegrit, nadat ze in 2016 in Rio nog spectaculair ten val was gekomen terwijl ze op kop lag. Ze werd twee keer wereldkampioen tijdrijden en twee keer op de weg. De Giro won ze maar liefst vijf keer. En in 2022 deed ze iets wat geen vrouw haar voordeed: ze won in hetzelfde jaar zowel de Giro als de allereerste Tour de France voor vrouwen, en werd datzelfde seizoen ook nog wereldkampioen op de weg, met een gebroken elleboog.

Om haar stijl te snappen helpt één beeld. Op het WK van 2019 reed ze meer dan honderd kilometer alleen op kop naar de wereldtitel, een aanval van een lengte waar de meeste renners niet eens aan durven te denken. Van Vleuten won niet door slim mee te liften en op de streep te sprinten, maar door er keihard vandoor te gaan. Dat maakte haar niet alleen de beste, maar ook de renner die iedereen wilde zien, en dat is precies wat haar voor sponsors zo waardevol maakte.

Wat verdient een topwielrenster?

Het geld in het wielrennen zit op een andere plek dan je zou denken. Een wielrenner verdient het grote geld niet met prijzengeld, maar met een ploegcontract. De prijzenpotten bij koersen zijn bescheiden, zeker vergeleken met wat er in het voetbal of tennis omgaat, en het echte inkomen komt van het salaris dat een ploeg je betaalt om voor haar te rijden.

Bij de vrouwen lag dat lang nog een stuk lastiger. Waar de mannen al decennia fatsoenlijke ploegsalarissen kenden, moesten veel vrouwelijke renners tot voor kort een baan ernaast houden om rond te komen. Het vrouwenwielrennen was topsport op het oog, maar financieel bleef het lang bij een semiprofessioneel niveau hangen. Van Vleuten hoorde als absolute top bij de best betaalden, maar zelfs zij verdiende een fractie van wat mannelijke sterren van haar niveau opstreken.

Dat verklaart waarom haar vermogen zich anders opbouwde dan je bij zo'n erelijst zou verwachten. Niet via één vet contract of een enorme prijzenpot, maar via een lange reeks jaren aan de top bij sterke ploegen, met Movistar als haar laatste team. Elk jaar dat je de beste bent, is een jaar extra salaris en extra sponsorwaarde, en een carrière van ruim tien jaar telt op die manier flink op, ook in een sport die niet bekendstaat om zijn grote geld.

De strijd om het minimumloon

En hier wordt het verhaal van Van Vleuten echt anders dan dat van de meeste topsporters. Toen haar in 2019 werd gevraagd of het prijzengeld voor vrouwen omhoog moest naar het niveau van de mannen, zei ze iets verrassends: dat was voor haar het allerlaatste waar aan gedacht moest worden. Veel belangrijker vond ze dat er een minimumsalaris zou komen, zodat iedereen in het peloton voltijds kon fietsen.

Haar redenering was even simpel als slim. Prijzengeld gaat vooral naar wie wint, en dat zijn de renners die het toch al goed hebben. Een minimumloon tilt juist de onderkant op, en daardoor kan het hele peloton fulltime trainen in plaats van naast een baan. Dat maakt de sport als geheel sterker en sneller, en verkleint het niveauverschil dat het vrouwenwielrennen lang parten speelde. Ze redeneerde dus niet als winnaar, maar als iemand die de hele sport verder wilde helpen.

En het mooie is: het gebeurde ook. De wielerbond voerde vanaf 2020 stapsgewijs een minimumsalaris in voor de topploegen bij de vrouwen, dat in 2023 werd gelijkgetrokken met dat van de mannen in de hoogste categorie. Dat was precies het jaar waarin Van Vleuten afscheid nam. Ze reed haar laatste seizoen dus in een sport die eindelijk betaalde zoals ze jaren eerder had bepleit. Voor haar eigen vermogen betekende die professionalisering vooral iets waardevols: zekerheid. Een vast salaris levert over een hele carrière meer op dan een loterij van prijzengeld, en die stabiliteit is een groot deel van haar financiële verhaal.

Sponsors en het merk Van Vleuten

Wie zo dominant en herkenbaar is als Van Vleuten, wordt vanzelf interessant voor bedrijven. Een renner die vrijwel altijd wint en dat doet met spectaculaire solo-aanvallen, is precies wat een merk zoekt om zich aan te verbinden. Ze werd het gezicht van een sport die in haar jaren groeide als nooit tevoren, en dat gezicht heeft waarde die verdergaat dan de koersen zelf.

Die aantrekkingskracht is niet aan één seizoen gebonden. Een publiek onthoudt vooral de mens achter de prestaties, en Van Vleuten groeide uit tot een naam die ook buiten de wielerwereld herkend werd. Zo verandert sportief succes in iets wat ook los van de fiets geld oplevert, van sponsorcontracten tot optredens en samenwerkingen.

Er speelt bovendien iets mee wat haar merk extra sterk maakt. Van Vleuten stond niet alleen bekend als winnaar, maar ook als iemand met een uitgesproken mening die opkwam voor haar vak. Dat principiële imago, de kampioene die zich hardmaakte voor een eerlijker betaald peloton, geeft haar een geloofwaardigheid die je niet koopt. Voor een merk weegt dat zwaar, want mensen gunnen hun aandacht eerder aan iemand die ergens voor staat.

Wat ondernemers van Annemiek van Vleuten kunnen leren

Voor jou als ondernemer zit in het verhaal van Van Vleuten een verrassende les. Zij joeg niet op de ene grote prijs, maar bouwde aan een stabiele basis, en pleitte zelfs actief voor een systeem dat haar hele vak een vast inkomen gaf. Op de lange termijn is dat precies wat een carrière, of een bedrijf, gezond houdt.

Op kleinere schaal werkt het voor een onderneming net zo. Een enkele grote klant of een eenmalige uitschieter voelt goed, maar het is de vaste, terugkerende omzet die je rust en ruimte geeft. Wie zijn bedrijf bouwt op een betrouwbare basis in plaats van op incidentele klappers, hoeft niet elke maand opnieuw te hopen op geluk. Dat is minder spannend dan één gouden deal, maar het is wél wat je overeind houdt als het even tegenzit.

Er zit nog een tweede les in. Van Vleuten gebruikte haar sterke positie niet alleen voor zichzelf, maar om het speelveld voor iedereen te verbeteren, en juist dat maakte haar naam sterker. Voor een ondernemer geldt hetzelfde: wie bekendstaat als iemand die zijn vak vooruithelpt, bouwt een reputatie op die klanten en partners vanzelf aantrekt. En het feit dat zij pas laat doorbrak, laat zien dat het zelden te laat is om ergens de beste in te worden.

Van aandacht naar inkomsten, ook voor jouw bedrijf

Een sterke, herkenbare positie opbouwen is één ding, ervoor zorgen dat mensen het weten is een ander. Bij Masters of Growth helpen we ondernemers om precies dat voor elkaar te krijgen, met een professionele website en slimme marketing die je verhaal zichtbaar maken en omzetten in klanten. Benieuwd wat dat voor jou kan opleveren? Neem contact op, we denken graag met je mee.

Meer lezen over wat toppers verdienen? Bekijk ook het vermogen van Sven Kramer en Harrie Lavreysen, of lees wat een wielrenner verdient.

Bronnen

• Annemiek van Vleuten is geboren in 1982, werd pas in 2010 fulltime prof en nam eind 2023 afscheid van het wielrennen. Bron: Wikipedia en NOS (bevestigd).
• Ze won olympisch goud op de tijdrit en zilver op de wegrit in Tokio (2021), nadat ze in 2016 in Rio ten val kwam terwijl ze op kop lag. Bron: Wikipedia (bevestigd).
• Van Vleuten werd twee keer wereldkampioen tijdrijden (2017, 2018) en twee keer op de weg (2019, 2022), won vijf keer de Giro en pakte in 2022 als eerste vrouw de Giro-Tour-dubbel plus datzelfde jaar het WK op de weg. Bron: Wikipedia (bevestigd).
• In 2019 pleitte ze publiekelijk voor een minimumsalaris in het vrouwenwielrennen, dat ze belangrijker vond dan hoger prijzengeld. Bron: Sporza (bevestigd).
• De wielerbond UCI voerde vanaf 2020 een minimumsalaris in voor de topploegen bij de vrouwen, dat in 2023 werd gelijkgetrokken met dat van de mannen in de hoogste categorie. Bron: UCI en Cycling Weekly (bevestigd).
• Een officieel cijfer voor haar vermogen ontbreekt; topsporters publiceren geen jaarcijfers, waardoor schattingen uiteenlopen. Bron: eigen analyse.